روی قبرم بنويسيد کبوتر شد و رفت
زير باران غزلی خواند ، دلش تر شد و رفت
چه تفاوت که چه خورده است غم دل يا سم
آنقدر غرق جنون بود که پر پر شد و رفت
روز ميلاد ، همان روز که عاشق شده بود
مرگ با لحظه ی ميلاد برابر شد و رفت
او کسی بود که از غرق شدن می ترسيد
عاقبت روی تن ابر شناور شد و رفت
هر غروب از دل خورشيد گذر خواهد کرد
واژه خسته ُکه يک روز کبوتر شد و رفت
از سروده های داداش عزیزم محمود جمال آبادی
http://www.sokotegham.blogfa.com/
9:13 PM چهارشنبه، 11 دی هزار و سیصد و هشتاد و هفت
که میدونی به خاطر تو شاد میشه
که میدونی وقتی غصه داری و گریه می کنی برای تو اشک میریزه
باش که میدونی در غم تو شریکه 
کسی باش که میدونی دوستت داره
